LUCIUS Uitgever: Lace Mamba Global / 2012 Ontwerper: Shiver Games Platform: PC. Systeemeisen: --- Windows XP,Vista,7 - Pentium Core 2 2,6GHz of AMD equivalent processor - 2 GB RAM - NVIDIA 260 GT Serie of ATI equivalent videokaart met 512MB geheugen - DirectX9.0c - 3 GB HD ruimte - DirectX9.0c compatible geluidskaart. Categorie: Horror, bovennatuurlijk, landhuis, actie-elementen, bloederig, geïllustreerd realisme, realtime 3D, 3de persoon, muis- en toetsenbordbediening. Beschrijving en review: Ooit beloofde de grootvader van Lucius de ziel van zijn kleinkind aan de duivel. En nu Lucus zes jaar is geworden, komt de duivel zijn prijs claimen. Om te bewijzen, dat Lucius een waardige zoon van de duivel is, moet hij zich ontdoen van alle bewoners van het huis waarin hij opgroeit. Hij mag natuurlijk geen verdenking op zich laden en daarom moet het een en ander eruit zien als een ongeluk. Lucius gebruikt dus gewone voorwerpen die in en om het huis te vinden zijn, zoals een piano, een cirkelzaag en een diepvries. met behulp van enkele bovennatuurlijke krachten, die hij als beloning van de duivel krijgt, kan hij de opgezette val in werking zetten. Het verhaal, dat door een wantrouwende detective verteld wordt, is opgedeeld in negentien hoofdstukken en is zeer lineair. Je hebt geen ander keuze dan er doorheen te lopen, in de aangegeven volgorde. Bij het begin van zo'n hoofdstukje loop je door het huis, op zoek naar je volgende slachtoffer. Heb je het gevonden, dan krijgt Lucius een rood visioen en worden enkele kenmerken van het slachtoffer in zijn dagboek opgetekend. Zoals bijvoorbeeld dat de klusjesman altijd dronken is. Vervolgens ga je op zoek naar een mogelijkheid om dit te gebruiken bij het opzetten van een val. Uiteraard zonder je te laten betrappen door de andere huisgenoten. 
 Dit brengt je meteen bij het meest irritante in het spel. Als je betrapt wordt is het "game over" en mag je het héle hoofdstukje opnieuw doen. Er is namelijk geen enkele mogelijkheid om zelf je spel tussendoor op te slaan. Voeg daar nog bij dat Lucius soms wat vervelende huishoudelijke taakjes moet opknappen, zoals het verplaatsen van wasgoed (stuk voor stuk) naar een andere kamer, waar veel onzinnige tijd mee verloren gaat, dan begrijp je de frustratie. Verder is de spelbediening heel eenvoudig. Lopen doe je met de WASD toetsen. Op de juiste toets duwen om een bijzondere kracht te gebruiken en daarna het doelwit aanklikken gaat ook prima. Alleen bij telekinese werkt dit niet goed, omdat je niet goed kunt richten en niet echt kunt voorspellen waar de voorwerpen terecht komen. 
 De puzzels zijn niet al te moeilijk. Omdat je in ieder hoofdstukje maar met één persoon bezig bent, is het niet al te moeilijk om ergens de bijpassende voorwerpen te vinden en een val op te zetten. Dat wat bruikbaar is, licht op als je er met je cursor overheen gaat. Dit kan wel tot uren ronddwalen in de kamers leiden, want je krijgt niet altijd een duidelijke hint in welke richting je moet zoeken. Soms is een bepaald voorwerp in jouw ogen geschikt voor een klusje, maar dwingt het spel je te zoeken naar een soortgelijk voorwerp dat op een andere plek ligt. De beloning voor je zoekwerk is in ieder geval een gruwelijk en duidelijk in beeld gebracht einde van je slachtoffer. Grafisch gezien ziet het spel er niet onaardig uit. Het merendeel van de tijd verblijf je in een waanzinnig groot landhuis met veel kamers en gangen, die allemaal gedetailleerd zijn ingericht. Sokken in een stoel, ondergoed op de vloer, boeken die rondslingeren. Er is aandacht besteed aan individualiteit. Elk karakter/slachtoffer heeft zo zijn eigen kamers waartussen hij rondloopt en werkelijk iedereen heeft ook zijn eigen slaapkamer met persoonlijke kenmerken. Het is nog een hele klus, maar wel een leuke, om daar vertrouwd te raken. Het kleurgebruik is wat eentonig en vlak, maar pas wel bij de sfeer van het horror spel en het kille karakter van Lucius. 
 Lucius zelf is een verhaal apart. Dit vreemde kind ziet er afstandelijk uit, met een akelige starre blik in de ogen. Hij toont nooit berouw of enige andere emotie als hij iemand doodt. En dat doden wordt duidelijk in beeld gebracht, compleet met spattend bloed en geplette hoofden. Alleen geschikt voor volwassenen die van dit soort horrorscènes houden. De animaties zijn redelijk. Niet iedereen beweegt soepel en soms raken personen vast achter een deurpost. De tussenscènes zijn met flair gemaakt. Qua geluid is het spel niet opvallend. De achtergrondgeluiden zijn aanwezig waar nodig. En de muziek is passend bij de sfeer. Pianodeuntjes, die niet storend zijn, hoewel ze regelmatig herhaald worden. Het stemacteren is voldoende. De acteurs doen hun best. Er wordt niet zoveel gepraat, dus ligt er geen nadruk op. 
 Samengevat is Lucius een onderhoudend spel voor een specifieke volwassen doelgroep, die er plezier in beleeft om te onderzoeken op hoeveel verschillende manieren je iemand om zeep kunt helpen, zonder zelf verdacht te worden. Grotere plaatjes bekijken? Ga naar de screenshots. Andere delen in de Lucius serie: Lucius II: The Prophecy Lucius III Lucius - demake |