DEPONIA Uitgever: Daedalic Entertainment / Lace Mamba Global / 2012 Ontwerper: Daedalic Entertainment Platform: PC, Mac, Linux, PS4, iPad, Switch. Systeemeisen: --- Windows Vista/7 - Processor: 2.5 GHz (Single Core) of 2 GHz (Dual Core) - 4 GB RAM - Grafische kaart: OpenGL 2.0 compatible met 512 MB RAM (Shared Memory niet aanbevolen) - DirectX: 9.0c - 5 GB beschikbare schijfruimte - DirectX compatible geluidskaart. --- MAC OS X Lion (10.7) - Processor: 2 GHz (Dual Core) Intel - 2 GB RAM - 3.5 GB beschikbare schijfruimte. --- LINUX Ubuntu 14.04 (64 Bit) - Processor: 2.5 GHz Single Core of 2 GHz Dual Core - 2 GB RAM - Grafische kaart: OpenGL 2.0 compatible met 256 MB RAM (Shared Memory niet aanbevolen) - 1.8 GB beschikbare schijfruimte - OpenAL compatible geluidskaart. Categorie: Fantasievolle queeste, humor, vuilnisbelt planeet, handgetekend 2D of 2.5D beeld, minigames, 3de persoon, point & click. Walkthrough: klik hier voor Marjo's Nederlandstalige walkthrough. Beschrijving en review: Rufus is niet echt een aardig persoon. Hij heeft vaak een slecht humeur en is nogal zelfingenomen. Hij woont aan de rand van een kleine nederzetting op de vuilnisbeltplaneet Deponia en droomt van een beter leven op de zwevende stad Elysium die boven de planeet hangt en waarvan men zegt dat iedereen er mooi, schoon en rijk is. Als een van Rufus's ontsnappingsplannen weer eens mislukt en daarbij de wonderschone Goal uit de hemel in een vuilnishoop valt, ziet Rufus een nieuwe kans. Hij zal Goal terugbrengen naar haar stad in de wolken, in ruil voor een leven in luxe. Het blijkt echter allemaal niet zo eenvoudig te zijn om Goal uit handen van zijn medebewoners te houden. Hiermee ben je als speler lange tijd bezig. Om het nog moeilijker te maken, gaat ook de vriend van Goal zich nog ermee bemoeien. 
 De puzzels zijn humoristisch en vragen van je dat je buiten het boekje denkt. Het is immers geen alledaagse kost om een weggelopen tandenborstel weer te vangen. Maar alles wordt langzaam opgebouwd, ook de beginnende adventurespeler krijgt ruimschoots de tijd om eraan te wennen. Zoals het hoort in een point en click adventure, is het ook hier de bedoeling dat je alles opraapt wat los en vast zit. Door goed overal rond te kijken en je in te leven in Rufus, die voor zijn plannen alleen dingen kan gebruiken die je op een vuilnisbelt vindt, lukt het dan meestal wel om een goed doel voor de voorwerpen te verzinnen. En lukt het niet, dan kun je nog altijd alles op alles en iedereen gebruiken. Dit is echter niet de beste methode, omdat je je vrij over de hele vuilnisbeltplaneet kunt bewegen en dus heel veel mogelijkheden hebt. Het enkele minispelletje dat in het spel zit, lijkt meer op 'bladvulling' en was mijns inziens niet noodzakelijk geweest, al helpt het om even de 'normale' problemen in het spel van je af te zetten. Afgezien van een doolhof, kun je ze gelukkig ook overslaan met een druk op de knop. 
 De grafische achtergronden zien er schitterend uit. Kleurrijk, chaotisch, druk en vol onherkenbare rotzooi. Perfect voor een omgeving die is samengesteld uit resten en afval. De karakters die hier in rondlopen, passen er net zo perfect bij. De outfit van de kettingrokende ex-vriendin van Rufus is een studie waard. Ook de andere personen die je tegenkomt, passen qua uiterlijk bij de verhalen die ze je over hun achtergrond vertellen. Het enige jammere is, dat alles nogal statisch werkt. Er zijn maar weinig animaties in de achtergronden. De bewegingen van de diverse karakters moet het goed maken. Het wiebelen van de korte beentjes als iemand op een stoel zit, is leuk en valt dan dubbel op. De animaties tijdens de lange dialogen vallen echter tegen. Hier zit weinig dynamiek in. De tussenscenes zijn goed geanimeerd, al lijken de karakters in die scenes net niet helemaal op de poppetjes die je zo ziet rondlopen. 
 Rufus denkt van zichzelf dat hij erg grappig is. En dat is soms dodelijk vermoeiend om naar te luisteren. Niet alleen voor de medebewoners van de planeet, maar ook voor de speler. Want er wordt behoorlijk wat afgepraat in dit spel. De geforceerde 'leuke' opmerkingen gaan dan ook op den duur irriteren. Het had wat mij betreft iets minder gekund. Daar staat wel tegenover, dat juist dat vele gepraat ervoor zorgt dat je alle karakters in het spel goed leert kennen en dat ze daardoor inhoud krijgen en meer gaan leven. De stem van Rufus past perfect bij zijn karakter en je kunt ook aan de andere karakters in het spel horen, dat de acteurs zich probeerden in te leven. Rufus krijgt behoorlijk snedig commentaar. De achtergrondmuziek is goed gekozen, aangenaam om naar te luisteren en heel prettig niet storend ook inderdaad op de achtergrond. Omdat er voor elke situatie weer ander muziekje is, draagt hij bij tot de sfeer van het moment, zomder opdringerig te worden. 
 Samengevat is Deponia een humoristisch spel geworden, dat zich afspeelt op een unieke locatie. De keuze voor een in de grond vervelend eikeltje als hoofdpersoon, is opmerkelijk te noemen. De grafische beelden zijn chaotisch en druk, op een manier die bij de bijzondere omgeving past. Het stemacteren is professioneel goed en de achtergrondmuziek is dynamisch en aangenaam om te horen. Voeg daarbij heel veel puzzels en je kunt zeggen dat dit lange spel zeker de moeite waard is. Grotere plaatjes bekijken? Ga naar de screenshots. Meer avonturen van Rufus en Goal in: Chaos on Deponia (Deponia 2). Goodbye Deponia (Deponia 3). Deponia Doomsday (Deponia 4). |